Rola adiuwantowej adenotektomii i wycięcia migdałków w wyniku założenia rurek udojowych czesc 4

Czynniki wpływające na ryzyko ponownej hospitalizacji dla stanów związanych z zapaleniem ucha środkowego. Czynniki, które wpłynęły na ryzyko pierwszego ponownego założenia rurki tympanostomijnej i ponownego przyjęcia dla stanów związanych z zapaleniem ucha środkowego przedstawiono odpowiednio w Tabeli 3 i Tabeli 4. Adenoidektomia podczas hospitalizacji wskaźnika znacząco zmniejszyła ryzyko ponownego włączenia (ryzyko względne, przedział ufności 0,5; 95%, 0,5 do 0,6) i ponowna hospitalizacja (ryzyko względne, 0,5; przedział ufności 95%, 0,5 do 0,6); wykonanie dodatkowych wycięć przyniosło dodatkowe korzyści. Chociaż liczba dzieci, u których wykonano tępanostomijną wstawkę i tonsillektomię adjuwantową, była mała, zmniejszenie ryzyka było podobne do zmniejszenia w przypadku adenatektomii adenatologicznej, z dużo szerszym przedziałem ufności (Tabela 3 i Tabela 4). Rycina 2. Rycina 2. Szacowany średni czas na readmisję w odniesieniu do stanów związanych z zapaleniem ucha środkowego u dzieci, które były w inny sposób zdrowe w momencie wprowadzenia indeksu Wszczepienie rur tuneonostomijnych w monoterapii lub w połączeniu z adenotektektomią, od 1995 r. Do 1997 r. Dane nie zostały dostosowane do innych współzmienne. Linie ciągłe oznaczają średnie, a linie przerywane – 95-procentowe przedziały ufności.
Wpływ adenaktywnej adenotomii u dzieci zdrowych w momencie początkowej hospitalizacji z powodu wprowadzenia rurki tympanostomijnej pokazano na rycinie 2. W ciągu pierwszego roku 10 procent dzieci w tej grupie, które otrzymały same rurki tympanostomijne, było readmitted, w porównaniu z 4 procent dzieci poddanych adiuwancji adenoidektomii; w ciągu dwóch lat ponownie przyjęto 24% i 12%. Dla całej grupy pacjentów poletka do ponownego wstawienia do probówki i do adenotencjalnej adenotonsillektomii zamiast adiuwantowej adenotektomii były podobne.
W porównaniu z adenwantową adenotektektomią adiuwantowa resekcja adenozyna wiązała się z względnym ryzykiem ponownego założenia rurek tympanostomijnych wynoszącym 0,8 (przedział ufności 95%, 0,7 do 1,0; p = 0,02) oraz powrotu do warunków związanych z zapaleniem ucha środkowego wynoszącym 0,8 (95 procent przedział ufności, 0,7 do 0,9, P = 0,002). W związku z tym korzystne było dodanie tonsillektomii do adenotomii. Wpływ tonsillektomii adjuwantowej był podobny do adenantycznej adenoidektomii lub adenotonsillektomii. Zgłoszone ryzyko zostało dostosowane do wieku dziecka, rodzaju przyjęcia, miejsca zamieszkania i płci; liczba wstawek w tympanostomii wykonanych w szpitalu w tym samym roku; i rodzaj szpitala.
Spadek rehospitalizacji po operacji uzupełniającej mógł mieć miejsce, ponieważ lekarze uważali, że dalsza operacja nie byłaby przydatna u dzieci, które otrzymały zarówno tympanostomijne rurki, jak i poddane operacji uzupełniającej. Jeśli tak, to operacja uzupełniająca zmniejszyłaby liczbę planowych readmisji, niż zmniejszyłaby liczbę pilnych lub awaryjnych readmisji. Jednak względne ryzyko planowej readmisji po adiuwan- towej adenotektomii wynosiło 0,5, a względne ryzyko pilnej readmisji po adiuwan- towej adenotektomii wynosiło 0,6; odpowiadające im względne ryzyko związane z adiuwantowymi adenotonsillektomiami wynosiło 0,4 i 0,5.
Starsze dzieci rzadziej niż młodsze dzieci miały założone rurki tympanostomijne lub zostały poddane ponownej hospitalizacji z powodu stanów związanych z zapaleniem ucha środkowego (Tabela 3 i Tabela 4)
[patrz też: kapsuloreksja, anatomia krtani, złamanie wyrostka poprzecznego ]
[hasła pokrewne: kortykotropina, marska nerka, zgorzel wilgotna ]