Rola adiuwantowej adenotektomii i wycięcia migdałków w wyniku założenia rurek udojowych ad 5

Rok, w którym nastąpiła hospitalizacja wskaźnika, długość pobytu, wskaźnik zachorowalności na Charlson w chwili przyjęcia oraz włączenie kodu diagnostycznego dla zapalenia ucha środkowego do rejestru wypisów nie miało istotnego wpływu na ryzyko ponownej hospitalizacji. Na stopy rehospitalizacji nie miało wpływu to, czy dziecko przeszło procedurę nierolo-nologiczną podczas hospitalizacji wskaźnika. Wpływ wieku na skuteczność leczenia uzupełniającego
Mimo że wytyczne zalecają stosowanie adenoidektomii w leczeniu zapalenia ucha środkowego u dzieci w wieku trzech lat lub młodszych oraz przeciwko zastosowaniu migdałków u dzieci w każdym wieku, 24,25 obie procedury były stosowane u małych dzieci. Pięć procent rocznych dzieci w podgrupie zdrowych dzieci zostało poddanych adenatologicznej adenotektomii, a 2 procent poddano adenotropowej resekcji adenozy. Trzydzieści pięć procent trzyletnich dzieci w tej podgrupie poddano albo adenotektomii (13 procent), albo adenotonsillerektomii (22 procent) w połączeniu z ich wstawką z rurki tympanostomijnej indeksu. Tonsillectomies były rzadkie, występujące u mniej niż procent dzieci w tej podgrupie, które były w wieku trzech lat lub młodsze.
Aby zbadać, czy zalety procedur adiuwantów różnią się w zależności od wieku, przeanalizowaliśmy wiek jako zmienną kategoryczną i uwzględniliśmy interakcje między wiekiem a rodzajem operacji uzupełniającej w analizie. W podgrupie dzieci zdrowych, w wieku co najmniej dwóch lat adiuwantowa adenotektektomia zmniejszyła ryzyko ponownej hospitalizacji z powodu chorób związanych z zapaleniem ucha środkowego do około połowy związanego z wprowadzeniem samych raków tympanostomijnych (ryzyko względne, 0,6; przedział ufności 95%, 0,4 do 0,8; P <0,001). Zaletą adenozydowej adenotonsillektomii w porównaniu z wprowadzeniem samych rurek tympanostomijnych było widoczne u dzieci w wieku zaledwie jednego roku (względne ryzyko, 0,5; 95% przedział ufności, 0,3 do 0,8; p = 0,007), było największe dla dzieci w wieku trzech lat. wiek lub starszy, i był większy niż korzyść adenwantowej adenotomii. Wyniki były podobne w analizie czasu do ponownego założenia rurek tympanostomijnych w podgrupach dzieci zdrowych, a także w analizie ryzyka ponownego założenia probówek lub readmisji w grupie jako całości.
Komplikacje i wczesne readmisje
Komplikacje oceniano na podstawie kodów diagnostycznych w dokumentacji wypisów ze szpitala. Komplikacje odnotowano dla 0,2 procent dzieci, które otrzymały same rurki tympanostomijne, 0,5 procent dzieci, które również poddano adenotektomii, 0,5 procent dzieci, które również poddano wycięciu migdałków, i 2,6 procent dzieci, które również poddano adenotonsillektomii. Najczęstszymi powikłaniami były nudności i wymioty, krwotok i niespecyficzne rozpoznanie innych powikłań (każdy z nich wystąpił u 0,1% wszystkich dzieci w badaniu).
Tylko 91 dzieci zostało skierowanych do szpitala w ciągu 30 dni po wypisaniu ze szpitala. Odsetek ten był wyższy wśród dzieci, które nie przeszły adjuwantowej operacji niż wśród tych, którzy przeszli operację uzupełniającą (0,3 procent vs
[hasła pokrewne: infliksymab, krwiak zaotrzewnowy, papaweryna doz ]
[więcej w: paroksetyna, infliksymab, olx zbaszyn ]