Ponowna ocena czasu przeżycia po wystąpieniu demencji ad

Próbkowanie zostało podzielone na straty, z czego 9008 osób żyło we wspólnocie, a 1255 – w instytucjach. Osoby żyjące we wspólnocie odbyły krótką rozmowę w domu, podczas której oceniono ją za pomocą Zmodyfikowanego Mini-Mental State Examination, 22 badanie przesiewowe w kierunku upośledzenia funkcji poznawczych, w którym wyniki wahają się od 0 do 100, z mniejszymi wynikami wskazującymi na większe upośledzenie. Ci, którzy mieli wynik mniejszy niż 78, sugerujący, że mieli zaburzenia poznawcze, zostali zaproszeni do poddania się wystandaryzowanemu badaniu klinicznemu23, podobnie jak losowa próba osób z wynikiem 78 lub wyższym. Osoby badane, które żyły w instytucjach, zostały przebadane klinicznie. Demencja została zdiagnozowana zgodnie z kryteriami Diagnostycznego i Statystycznego Podręcznika Zaburzeń Psychicznych, trzecie wydanie, poprawione (DSM-III-R), 24 i Międzynarodowa Klasyfikacja Chorób, 10. korekta (ICD-10) .25 Badanie kliniczne miało trzy fazy. Najpierw pielęgniarka podała zmodyfikowane badanie stanu mini-mentalnego, przesłuchała badanego pod kątem problemów ze słuchem i widzeniem, zarejestrowała objawy życiowe i przeprowadziła wywiad z krewnym, aby uzyskać historię medyczną i rodzinną pacjenta. Po drugie, lekarz przeprowadził badanie fizykalne i neurologiczne. Po trzecie, neuropsycholog nadzorował podawanie testów neuropsychologicznych (dodatek 2) pacjentom, którzy otrzymali wynik 50 lub więcej na drugim zmodyfikowanym badaniu stanu mini-mentalnego. Lekarz i neuropsycholog, którzy nie byli świadomi wyników pacjentów w teście przesiewowym, dokonali niezależnych diagnoz z zastosowaniem kryteriów DSM-III-R. Następnie doszli do konsensusowej diagnozy demencji, upośledzenia funkcji poznawczych, ale bez otępienia ani utraty funkcji poznawczych.
Kryteria National Institute of Neurological and Communicative Disorders and Stroke oraz Alzheimer s Disease and Related Disorders Association27 zostały wykorzystane do rozpoznania prawdopodobnej i możliwej choroby Alzheimera. Rozpoznanie kliniczne prawdopodobnej choroby Alzheimera wymaga podstępnego wystąpienia demencji z postępem choroby, przy braku jakiegokolwiek innego zaburzenia, które mogłoby odpowiadać za obserwowane deficyty poznawcze. Kliniczna diagnoza możliwej choroby Alzheimera ma zastosowanie, jeśli występują nietypowe objawy kliniczne lub jeśli postępująca demencja jest uważana za spowodowaną chorobą Alzheimera pomimo obecności innych zaburzeń mogących wpływać na funkcje poznawcze. Prawdopodobna choroba Alzheimera była najczęściej związana z chorobą naczyniową, innymi współistniejącymi chorobami, które mogły przyczynić się do demencji, nietypowej postaci choroby lub choroby Parkinsona.
Kryteria ICD-1025 zostały wykorzystane do zdefiniowania podkategorii otępienia naczyniowego i innych demencji. Inne demencje obejmowały te związane z chorobą Huntingtona, chorobą Creutzfeldta-Jakoba, chorobą Parkinsona, chorobą Picka i urazem głowy. Demencja, która nie mieściła się w żadnej z tych kategorii, została oznaczona jako niesklasyfikowana. Nasze analizy są ograniczone do osób, którym postawiono diagnozę prawdopodobnej choroby Alzheimera, możliwej choroby Alzheimera lub otępienia naczyniowego. Zbiór danych dla CSHA-1 rozpoczął się w lutym 1991 r. I został ukończony do maja 1992 r
[więcej w: opaska esmarcha, zgorzel wilgotna, szwajcarski system opieki zdrowotnej ]
[więcej w: opaska esmarcha, kikut krukenberga, nerka podkowiasta ]