Paroksetyna do zapobiegania depresji wywołana przez wysokodawkową interferon alfa ad 5

Dwóch pacjentów losowo przydzielonych do paroksetyny otrzymało diagnozy dużej depresji podczas badań przesiewowych (przed rozpoczęciem badania leku lub interferonu alfa). Obaj pacjenci ukończyli badanie, a po 12 tygodniach nie wystąpiły już objawy, które spełniły kryteria depresji dużej, pomimo otrzymania leczenia interferonem alfa. Tych dwóch pacjentów nie zostało uwzględnionych w analizie przeżycia bez dużej depresji. Tabela 2. Tabela 2. Wyniki depresji, lęku i neurotoksyczności podczas leczenia wysokimi dawkami interferonu alfa, według badania. Oprócz zmniejszenia częstości występowania ciężkiej depresji, paroksetyna miała znaczący wpływ (widoczny w analizach interakcji między przypisaniem grupy a czasem) na nasilenie objawów depresyjnych w trakcie badania (P <0,001) (Tabela 2). Do 12. tygodnia leczenia interferonem alfa wyniki skali depresji Hamiltona wśród pacjentów z grupy paroksetyny nie różniły się istotnie od wartości wyjściowych i były prawie o 50 procent niższe niż w grupie placebo (P = 0,01). Zgłaszana przez siebie skala depresji Carroll dała podobne wyniki (dane niepokazane). Paroksetyna miała także znaczący wpływ na nasilenie objawów zarówno lęku (P <0,001), jak i neurotoksyczności (P <0,001), które były około 50 procent niższe w grupie otrzymującej paroksetynę niż w grupie placebo w 8. i 12. tygodniu interferonu terapia alfa (tabela 2).
Leczenie paroksetyną również znacząco zmniejszyło prawdopodobieństwo przerwania leczenia interferonem alfa (decyzja podjęta przez onkologa) z powodu ciężkiej depresji lub powiązanych efektów neurotoksycznych (P = 0,03 w teście log-rank). Tylko u jednego pacjenta przypisanego do paroksetyny (5 procent) interferon alfa przerwał przed upływem 12 tygodni, w porównaniu z siedmioma pacjentami w grupie placebo (35 procent) (względne ryzyko, 0,14, 95 procent przedziału ufności, 0,05 do 0,85) (Figura 1). ).
Wskaźniki depresji w grupie placebo na linii podstawowej były istotnie skorelowane z wynikami depresji po czterech tygodniach (r = 0,61, P = 0,005). Podobne korelacje stwierdzono dla objawów lęku w grupie placebo (r = 0,77, P <0,001). Nie znaleziono takich korelacji dla depresji lub lęku w grupie paroksetyny (r = 0,23, P = 0,34, a r = 0,26, P = 0,26, odpowiednio).
Po odstawieniu leczenia interferonem alfa po zakończeniu 12-tygodniowego badania wszystkim 20 pacjentom w grupie placebo zaoferowano otwarte paroksetyny, a 15 zaakceptowano. Spośród nich dziewięć miało wyraźną poprawę w zakresie objawów depresji, trzy z nich zaprzestały stosowania paroksetyny z powodu działań niepożądanych, jedna osoba (która wcześniej nie miała depresji) nie zmieniła się, a dwie zostały utracone w celu obserwacji.
Rodzaje zdarzeń niepożądanych nie różniły się między grupami i obejmowały podwyższony poziom enzymów wątrobowych, leukopenię, neutropenię, małopłytkowość, niedokrwistość, wysypkę oraz krwotoki siatkówkowe i plamy z waty. Po 12-tygodniowym okresie badania u dwóch pacjentów wystąpiły małe, odwracalne krwotoki siatkówki, a trzeci pacjent miał bardziej ciężkie krwotoki w siatkówce, co wiązało się z nieodwracalną utratą wzroku. Wszyscy trzej pacjenci przyjmowali wówczas paroksetynę, ale każdy z nich miał inne czynniki ryzyka, które mogły przyczynić się do krwawienia.20 Wreszcie, nie było istotnych różnic między grupami leczonymi pod względem jednoczesnego stosowania innych leków (dane nie przedstawione) .
Dyskusja
Wcześniejsze badania dokumentowały objawy depresji u pacjentów leczonych interferonem alfa z powodu czerniaka złośliwego
[podobne: szron mocznicowy, związki purynowe, pekniecie zoladka ]
[patrz też: paroksetyna, infliksymab, olx zbaszyn ]