Kontrolowana próba przezskórnej elektrycznej stymulacji nerwów (TENS) i ćwiczenia na przewlekły ból w dole pleców ad 7

Analiza ta nie wykazała istotnego wpływu leczenia TENS na wszystkie wyniki łącznie (P = 0,7) lub na każdy indywidualny wynik (P> 0,2 w każdym przypadku). Jednak główny efekt ćwiczeń był znaczny (P = 0,03) ogólnie i dla czterech indywidualnych miar wyniku. Nie było istotnej interakcji TENS z ćwiczeniami. Poszczególne pomiary wyniku badano następnie w odrębnych analizach wariancji. Ponieważ nie zaobserwowano interakcji z leczeniem, wyniki dla TENS i ćwiczeń pokazano osobno w tabelach 2 i 3. Nie było żadnych istotnych klinicznie lub statystycznie istotnych różnic w wynikach między podmiotami otrzymującymi prawdziwe TENS a tymi otrzymującymi pozorowane TENS (Tabela 2). W przypadku kilku wyników średnie wyniki były praktycznie identyczne. Górny 95-procentowy limit ufności dla przewagi TENS wynosił 0,38 punktu na porządkowej skali poprawy, 9,6 mm na skali bólu wizualno-analogowego i 2,2 punktu na profilu wpływu choroby. Są one poniżej poziomów ogólnie uznawanych za istotne klinicznie.36 37 38 Jest więc mało prawdopodobne, aby główne zalety kliniczne zostały przeoczone z powodu wielkości próbki.
Natomiast analiza efektów ćwiczeń (tabela 3) wykazała przewagę ćwiczeń w kilku wynikach. Pacjenci przypisani do programu ćwiczeń mieli znacznie wyższy poziom aktywności, większą poprawę w skali wizualno-analogowej bólu i znaczne zmniejszenie zgłaszanej częstotliwości bólu. Spośród pomiarów fizycznych odległość od palca do podłogi wykazała przewagę w ćwiczeniach zbliżających się do istotności statystycznej. Niestety okazało się, że nie ma żadnej różnicy w ogólnej funkcji ocenianej przez wyniki zmodyfikowanego Profilu Wpływu na Choroby. Kliniczne znaczenie zaobserwowanych różnic jest trudne do oszacowania, ale intuicyjnie, 52-procentowa poprawa skali bólu wydaje się znacznie lepsza niż poprawa o 37%. Wyniki częstości bólu wskazują, że średnio grupy nieobciążone nadal odczuwały ból nieco ponad połowę czasu, podczas gdy grupy ćwiczeń miały ból mniej niż połowę czasu. W związku z tym wystąpiła niewielka korzyść dla grup wysiłkowych w zakresie objawów, ale niewiele wskazuje na korzyści w codziennym funkcjonowaniu.
Tabela 4. Tabela 4. Wyniki ćwiczeń lub brak ćwiczeń Dwa miesiące po zakończeniu aktywnej interwencji. * W podobny sposób zbadaliśmy wyniki w dwutygodniowym i trzymiesięcznym okresie obserwacji. Istotnie poprawiono większość środków podczas dwutygodniowej wizyty, ale nie było znaczących różnic między grupami leczonymi. Dwa miesiące po zakończeniu aktywnej interwencji zaobserwowano niewielki trend w kierunku pogorszenia (powrót do linii podstawowej) w przypadku większości pomiarów fizycznych i miar bólu, a nie wystąpiły już istotne efekty leczenia. Tabela 4 pokazuje wyniki podczas trzymiesięcznej wizyty na ćwiczeniach i grupach bez treningu.
Ponieważ różnice w poziomie między grupami (nawet jeśli nie są istotne statystycznie) mogą wprowadzać w błąd wyniki, analizowaliśmy również czterotygodniowe wyniki, kontrolując poprzedni czas trwania bólu i obecność deficytów neurologicznych, rwa kulszowa, poprzednia operacja kręgosłupa, poprzednia badania obrazowe kręgosłupa (mielografia lub tomografia komputerowa), wcześniejsza hospitalizacja z powodu bólu pleców i wszelkie współistniejące schorzenia
[hasła pokrewne: tu vesicae urinariae, szron mocznicowy, paroksetyna ]