Erytropoetyna Leczenie niedokrwistości związanej ze szpiczakiem mnogim cd

W ten sposób każdy pacjent służył jako jego własna kontrola, a każda zmiana we wzorcu kinetyki byłaby łatwa do wykrycia. Pomiar erytropoetyny
Stężenie erytropoetyny w surowicy mierzono przed rozpoczęciem leczenia i po sześciu tygodniach leczenia. Jeśli próba terapeutyczna została uznana za niepowodzenie przed upływem sześciu tygodni, zamiast niej użyto próbki surowicy pobranej w dniu podjęcia decyzji o zakończeniu terapii. Wszystkie próbki surowicy przechowywano w temperaturze -20 ° C do momentu, aż mogły być przetwarzane jednocześnie. Poziomy erytropoetyny oznaczono zmodyfikowanym specyficznym testem radioimmunologicznym. 14 W skrócie, 200 .l surowicy pacjenta lub standardowe rozcieńczenia rekombinowanej ludzkiej erytropoetyny (5 do 500 jednostek na litr) i 100 .l rozcieńczonej surowicy odpornościowej królika przeciwko erytropoetynie (Boehringer-Mannheim, Republika Federalna Niemiec) inkubowano przez cztery dni w temperaturze pokojowej. buforowana fosforanem sól fizjologiczna surowicy ludzkiej w 4 ° C; następnie dodano 25 . (10-16 mol na litr) erytropoetyny znakowanej radioaktywnie 125I (Amersham, Buckinghamshire, Zjednoczone Królestwo) i inkubowano preparat przez kolejne cztery godziny. W celu oddzielenia związanego z wolnymi ligandami zastosowano antyserum koziej immunoglobuliny (Oris Industrie, Gif-sur-Yvette, Francja). Ilość znakowanej erytropoetyny oznaczono za pomocą licznika gamma (United Technologies-Packard, Downers Grove, IL). Zakres referencyjny tego testu wynosi 15 do 28 jednostek na litr. Aby kontrolować wyniki uzyskane za pomocą tej zmodyfikowanej techniki, pomiar poziomów erytropoetyny w pierwszych 15 próbach został zdublowany przez komercyjną usługę testową (Bioscientia, Ingelheim, Republika Federalna Niemiec). Poza niewielkimi przypadkowymi zmianami wyniki były identyczne.
Badanie szpiku kostnego
Szpik kostny aspirowano z grzebienia biodrowego tylnego przed leczeniem erytropoetyną i po 12 tygodniach terapii. Rutynowo barwione preparaty badano w celu oznaczenia zapasów żelaza.
Po barwieniu May-Grünwald-Giemsa poziomy erytropoezy i mielopoezy, jak również nacieki komórek szpiczaka oceniano przez zliczenia różnicowe 500 kolejnych zarodkowanych komórek szpiku kostnego.
Świeże jednojądrzaste komórki szpiku kostnego hodowano in vitro w celu określenia liczby jednostek tworzących erytroidy (BFU-E) i jednostek tworzących kolonie granulocytów (CFU-G). Aspiraty szpiku kostnego i część próbki krwi uzyskanej podczas badań kontrolnych podczas pierwszych 12 tygodni leczenia erytropoetyną stosowano do ustalenia potrójnych hodowli in vitro w celu określenia liczby BFU-E i CFU-G, jak opisali Pike i Robinson. Wyniki zostały ustandaryzowane w odniesieniu do liczby jednojądrzastych kamieni w celu wyrażenia liczby kolonii na mililitr pełnej krwi lub 105 jednojądrzastych komórek szpiku kostnego.
Analiza statystyczna
Ponieważ większość badanych zmiennych nie miała rozkładu normalnego, do określenia istotności różnic wykorzystano test Kruskala-Wallisa. Korelacje wyrażono jako współczynniki korelacji tau Kendalla. Wielokrotne oceny danych zostały skorygowane za pomocą metody Bonferroniego.
Wszystkie wartości retikulocytów zostały skorygowane poprzez standaryzację ich do referencyjnej wartości procentowej hematokrytu (45 procent)
[przypisy: wodonercze obustronne, hiperleukocytoza, infliksymab ]