dentyści lębork ad

Tak więc możliwe jest, że inne nieprawidłowości onkogenne zastępują potrzebę aktywności kinazy tyrozynowej BCR-ABL dla przetrwania komórek białaczkowych blastów. W tym badaniu ocenialiśmy wpływ STI571 na leczenie CML w przełomie blastycznym i ALL ALL z chromosomem dodatnim. Metody
Pacjenci
Pacjenci z CML byli uprawnieni, jeśli mieli wynik pozytywny na chromosom Ph, mieli co najmniej 18 lat i byli w fazie przełomu blastycznego (z więcej niż 30 procentami blastów krwi obwodowej lub szpiku kostnego), niezależnie od wcześniejszej terapii. Pacjenci z ALL ALL z chromosomem dodatnim byli kwalifikowani, jeśli nie otrzymali odpowiedzi na standardową chemioterapię indukcyjną lub konsolidacyjną lub gdy wystąpił nawrót po takiej terapii. Leczenie za pomocą STI571 nie rozpoczęto przed upływem co najmniej 24 godzin po zakończeniu leczenia hydroksymocznikiem i do co najmniej czterech tygodni po zakończeniu leczenia standardową indukcją lub terapią konsolidacyjną. Wymagana była odpowiednia czynność nerek, wątroby i serca oraz stan sprawności. Pisemną świadomą zgodę uzyskano od wszystkich pacjentów przed rozpoczęciem badania.
Projekt badania
To pilotażowe badanie eskalacji dawki zaprojektowano w celu oceny aktywności przeciwbiałaczkowej i bezpieczeństwa STI571 u pacjentów z CML w przełomie blastycznym lub ALL ALL z chromosomem dodatnim. Pacjenci zostali przydzieleni do kolejnych kohort dawek STI571 w zakresie od 300 do 1000 mg. Początkową dawkę 300 mg na dobę wybrano na podstawie jej skuteczności w równoległym badaniu fazy u pacjentów z CML w fazie przewlekłej.13 Aby zdysocjować mylącą rolę podstawowej choroby u pacjentów z ostrymi schorzeniami, wynikającą z toksyczności związanej z lekiem, decyzje dotyczące zwiększania dawki opierały się na ustaleniach z badania fazy 1, które przeprowadzono jednocześnie. Każdej dawce przypisano sześciu do ośmiu pacjentów; STI571 podawano doustnie raz dziennie, z wyjątkiem dawek 800 mg i 1000 mg, które podawano dwa razy dziennie odpowiednio w dawkach 400 mg i 500 mg. Pacjenci otrzymywali leczenie ciągłe, o ile nie wystąpiły niedopuszczalne działania niepożądane lub progresja choroby. Terapia hydroksymocznikiem była dozwolona po rozpoczęciu leczenia przez maksymalnie siedem dni w ciągu pierwszych czterech tygodni, tak jak jest to wymagane do utrzymania dopuszczalnej liczby krwinek. Podczas leczenia nie dopuszczano żadnych innych środków przeciwnowotworowych i nie dopuszczano żadnych modyfikacji dawki toksyczności hematologicznej podczas pierwszych 14 dni leczenia. Wszyscy pacjenci otrzymywali allopurynol przez 48 godzin przed rozpoczęciem leczenia STI571.
Pełną morfologię krwi uzyskano trzy razy w tygodniu. Oceny szpiku kostnego, w tym oceny cytogenetycznej, dokonywano raz na 6 tygodni w ciągu pierwszych 12 tygodni leczenia, a następnie raz na 12 tygodni. Jeśli neutropenia 4 stopnia, zdefiniowana jako bezwzględna liczba neutrofilów mniejsza niż 500 na milimetr sześcienny, wystąpiła w lub po 14 dniach leczenia STI571, wykonano aspirację szpiku kostnego i biopsję. Jeśli komórkowość szpiku była mniejsza niż 10 procent, leczenie STI571 przerwano, aż całkowita liczba neutrofili wzrosła do ponad 1000 na milimetr sześcienny. W przypadku nawrotu neutropenii leczenie STI571 ponownie przerwano, aż całkowita liczba neutrofilów przekroczyła 1000 na milimetr sześcienny, a następnie wznowiono na poziomie dawki w poprzedniej kohorcie
[hasła pokrewne: anatomia krtani, żołądek wielokomorowy, ropień opadowy ]
[hasła pokrewne: ekstubacja, hiperleukocytoza, urometr ]